به نام خدای مهربانی‌ها که پاداش نیکوکاران را در آغوش ابدیت می‌سپارد

برخی انسان‌ها در زمین زندگی نمی‌کنند، بلکه عشق را بر زمین جاری می‌کنند. بانو حاجیه خانم زهرا بگیم درگاهی، آن ستاره‌ی درخشان روستای «قره داغلو کندی» پارس‌آباد، از همین تبار آسمانی بود. ۷۸ سال زندگی با عزت، برای او تنها عبور سال‌ها نبود؛ بلکه عمری لبریز از سخاوت بود که در رگ‌های «باران آرزوها» جریان داشت.

او مادری بود که آغوشش پناهگاه کودکان یتیم، دستانش مرهم دل‌های دردمند بیماران و نگاهش امیدبخش سفره‌های نیازمندان بود. بانو درگاهی، به همراه فرزند برومندش استاد افشار کیانی، درس بزرگی به همه‌ی ما آموختند؛ اینکه ثروت واقعی، نه در انباشتن، که در بخشیدن است. آنها دوشادوش هم، بارانِ رحمتی بودند که در کویر ناامیدی، گل‌های لبخند را در چهره‌ی کودکان بی‌سرپرست می‌نشاندند.

اگرچه امروز جامه از تن خاکی برکنده و در گلستان بهشت، در جوار درختان نورانی و پرندگان بهشتی (همان‌گونه که در تصویرهای رویایی‌اش دیدیم) آرام گرفته است، اما میراث ماندگار او در دعای خیر هر یتیمی که با حمایت او قد کشید و هر بیماری که با یاری او درمان شد، تا ابد زنده خواهد ماند.

نام "زهرا بگیم درگاهی" در شناسنامه‌ی انسانیت با واژه‌های ایثار، تقوا و نیکوکاری حک شده است. روح بلندش شاد و قرین رحمت واسعه‌ی الهی، و مسیر سبز مهربانی‌اش پر رهرو باد.

یادش جاودان و نامش زمزمه‌ی لبان نیک‌انجامان.